Concert Recensie: Jacco Gardner een excentrieke rit in Manifesto

In de geboorteplaats van de multi-instrumentalist staan we in het bijbehorende poppodium. Een zaal ter grootte van de Bitterzoet is gehuld in heftige kleuren, extravagante symboliek en dwarrelende lavalampbolletjes – een aanloop naar een psychedelische sixties avond. Jimmy was bij nieuwkomer Jacco Gardner in Manifesto.

Earth MK II
In het voorprogramma staat Earth MK II, waarvan meteen bijzonder is dat de microfoons hun geluid een nummer lang missen en toegedrongen geïnteresseerden het proberen op te lossen. Een deel van Earth MK II vormde eerder The Skywalkers met Jacco Gardner. Liefhebbers van het sixties genre, nog vers in de startblokken.

Jacco Gardner
Met het gearrangeerde thema ‘Wonderland Lichtshow’ en een psyche-Bea geprojecteerd op de achtergrond, schaart Jacco Gardner vooral luisteraars uit het sixties-tijdperk met toepasselijke kleurrijke kleding. Het ‘project’ dat hem muzikaal bijstaat bestaat uit gitarist, bassist en drummer gehuld in hoog opgeknoopte bloesjes.

De avond trapt af met ‘Cabinet of Curiousities’, het gelijknamige nummer van het debuutalbum. Gardner verbergt elke gelaatsuitdrukking onder zacht sluik haar, dat zachtjes meedanst op de klanken van ‘A House on the Moon’. Gardner begroet zijn thuis, waar hij overigens pas voor de tweede keer ooit optreedt. Aan zijn introducties laat hij weinig fantasie over – “dit liedje gaat over de zomer.” ‘Summer’s Game’ is een van de weinige platen die vooraf al te beluisteren was en is prettig, fijn – als een warme zomeravond.

Gloednieuw materiaal wordt aangezwengeld onder begeleiding van drummer Jos van Tol. Zelfde drummer gooide eerder hoge ogen op Eurosonic en vanavond zien we waarom: marcherend op de plek, stonecold pokerface en een allure van kundigheid. De set is lijzig, traag – Manifesto staat stil in een trillende gelatinepudding van dampende golven. Met het album in de release deze week heeft elk nieuwsgierig gezicht nog even de kans te genieten van het volstrekt onbekende.

In de vordering van de set verschijnen de onzekere ogen van Gardner vanonder het gordijn en schieten alle hoeken van de zaal in. Naarmate de rijke melodieen vloeien raakt hij zelf verstrengeld in een droomwereld, die te projecteren is als het oneindige staarveld aan sterren, ofwel ‘Watching the Moon’. Van Tol schrikt het geheel wakker met strakke drums, om te eindigen in trippy triangel en bibberende bekkens.

“Dit volgende nummer is een slaapliedje” – gevolgd door een glimlach en een kuiltje in de wang. De set nestelt zich prettig op het podium. Een afstand ontstaat tussen het luisterende oor en de klankenmakers. Gardner en zijn gevolg komt in een spiraal aan experimentele uitschieters terecht waar de zaal zich niet door laat vangen. Vloeibaar als de lava in de lamp en alles eensgezind is dit sixties organisme van Gardner, zoals het in het tijdslot ook bedoeld was voor iedereen.

De glimlach wordt breder en de muziek steeds mooier: ‘Clear The Air’, met die prachtige clavecimbel solo’s en een waanzinnig drumrepertoire. “The Ballad of Little Jane” en toch een van de beste platen “Where Will You Go” testen de zang op zijn max, waar ook alle lage tonen gepakt worden. Ont-zet-tend fijn.

Jacco Gardner begint in zijn hometown de kruistocht naar een glansrijke carriere, ondersteund door een heftige presence van Van Tol. Excentriek, experimenteel en extraordinary – om van deze man te genieten moet je op die ex-trein stappen en erin meegaan. Dan wordt het de rit van je leven.

Recensie door Marije van Haarlem

Bron: http://www.jimmyalter.nl/2013/02/04/concert-recensie-jacco-gardner-een-excentrieke-rit-in-manifesto/

[facebook_ilike]

Please follow and like us:
0
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.